Zoeken naar “”

Over de Drie Musketiers, Tata Steel, een lijk in Maastricht en Donald Pols

+/- 2020 | Aramis, Porthos en Athos. Dit zijn drie grote CO2-opslag-projecten in Nederland. De ideeën en plannen over CO2-opslag, Carbon, Capture, (Usage) & Storage (CC(U)S), circuleerden al vele jaren en deze projecten zijn rond 2020 gestart.

Harry Talen, CEO ENGIE Nederland: ‘Je kunt de sector niet jarenlang laten wachten op duidelijkheid’

In de nieuwe serie Captains of Energy interviewt Energiepodium de huidige generatie leiders in de energiesector. Wat drijft hen, hoe staat de markt ervoor en wat moet er gebeuren om de energietransitie tot een succes te maken? In deel één: Harry Talen, CEO van ENGIE Nederland. Zestien jaar geleden ging hij als trainee aan de slag bij het toenmalige Electrabel, de voorloper van ENGIE Nederland. Inmiddels is hij CEO van – naar eigen zeggen – niet het grootste, maar wel het meest complete energiebedrijf van het land. Belangrijke aandachtspunten voor hem zijn offshore wind, batterijentechnologie en de bouw van nieuwe gascentrales. Niet als stap terug, zegt Talen, maar als noodzakelijke voorwaarde voor een energiesysteem dat steeds afhankelijker wordt van zon en wind.

Meer All-electric warmtepompen, minder netcongestie

Niet elektrificatie is het probleem, maar ongecoördineerd piekvermogen. In het debat over netcongestie klinkt steeds vaker dezelfde boodschap: geen all-electric warmtepompen, want het elektriciteitsnet zit vol. Die zorg is begrijpelijk, maar de conclusie is fout. Netcongestie wordt nu te vaak gebruikt als argument om niet voor all-electric te kiezen, maar voor suboptimale oplossingen zoals hybride warmtepompen of traditionele hoge-temperatuurwarmtenetten. Dit tunneldenken leidt volgens Niek de Jong tot een suboptimaal energiesysteem, risico op energiearmoede en vooral vertraging van de energietransitie. Ongecoördineerd piekvermogen is het probleem, niet de all-electric warmtepomp als apparaat.

Nieuwe tijdsafhankelijk nettarieven ingrijpend, maar nodig

De netbeheerders willen in 2029 nieuwe tijdsafhankelijke nettarieven invoeren. Op momenten waarop het net minder wordt belast, geldt een lager nettarief en wanneer het druk is op het net, ligt het nettarief hoger. De nieuwe tarieven moeten ervoor zorgen dat de kosten van het elektriciteitsnet eerlijker worden verdeeld, doordat ook de hoeveelheid elektriciteitsgebruik een rol gaat spelen. Ze zijn bovendien een financiële stimulans om het stroomverbruik van bijvoorbeeld elektrische auto’s en warmtepompen te verschuiven naar rustigere momenten op het net. De netbeheerders verwachten dat de nieuwe tarieven eraan bijdragen dat er minder geïnvesteerd hoeft te worden in de noodzakelijke netverzwaring en dat er extra ruimte ontstaat voor nieuwe woningen, bedrijven en laadvoorzieningen, zonder dat de leveringszekerheid in gevaar komt.

De Assepoester van de klimaatplannen

Bondskanselier Merz stelde recent vast dat de Duitse kernuitstap een grote strategische fout was geweest. Het haalde alle media. Minder bekend een andere grote Duitse koerswijziging. In 2024 concludeerde minister Habeck dat Duitsland haar klimaatdoelen zonder CO2 afvang en opslag (CCS) onmogelijk kon halen. Daarop verving Duitsland de wet die CCS verbood door een exemplaar dat CCS juist stimuleert. Het kan verkeren, aldus Martien Visser.

De toekomst is ook al niet meer wat ‘ie geweest is

In een recente column op Energiepodium spreekt Martien Visser de hoop uit dat de aankomende actualisatie van het Nationaal Plan Energiesysteem een heldere keuze maakt voor hybride verduurzamingsroutes die de inzet van elektronen en moleculen combineren. Marc Londo ziet echter dat in de toekomstramingen voor 2050 van het afgelopen decennium de rol van elektriciteit alleen maar groter is geworden. Onzekerheden zijn er zeker nog; daar hebben we mee te dealen.

De baten buiten de energierekening

De energietransitie wordt vaak verdedigd met de belofte dat zij uiteindelijk tot lagere energierekeningen leidt. Dat is een riskante belofte, aldus Frans de Heij. De komende jaren blijven investeringen in elektriciteitsnetten, productie en opslag juist zichtbaar stijgen in de kosten voor huishoudens en bedrijven. Maar daaruit volgt niet dat de energietransitie maatschappelijk te duur is. Het probleem is eerder dat we de baten vaak op de verkeerde plek zoeken.

Bedrijven zullen op eigen houtje niet verduurzamen

Kunnen bedrijven tegelijkertijd het algemeen belang dienen en voldoen aan de financiële eisen van ongeduldige aandeelhouders? Anton Buijs is sceptisch. Hij concludeert dat ze dit zonder externe hulp en/of druk niet zullen (kunnen) doen. Voor verdere verduurzaming zullen we het daarom toch vooral, net als in de afgelopen decennia, van de overheid moeten hebben. 

De transitie past op 1-fase

De energietransitie is in volle gang en dat is goed nieuws. Steeds meer woningen krijgen zonnepanelen, warmtepompen en laadpalen. Maar met die versnelling groeit ook de druk op het elektriciteitsnet, en daarmee de roep om zwaardere aansluitingen. Van 1-fase naar 3-fase, voor de zekerheid. In het position paper "Congestie: in de volgende 3 fases?" openen Nando Tolboom en Henry Lootens het debat hierover. De meeste woningen hebben geen zwaardere aansluiting nodig. Wat ze wel nodig hebben, is regie.

Het verborgen energiepotentieel van universiteitscampussen

Energiepodium is partner van het Nationaal Energietraineeship, een tweejarig programma waarin energietrainees vanuit verschillende disciplines samenwerken en zich persoonlijk ontwikkelen. In groepjes werkten de trainees afgelopen maanden aan projecten waarin ze oplossingen zochten voor uitdagingen in de energietransitie. Energiepodium sprak met drie trainees die keken naar het potentieel van universiteitscampussen om hun eigen energiesysteem flexibeler in te richten en een bijdrage te leveren aan de balancering van het elektriciteitsnet. Hun conclusie: de bottleneck zit niet in techniek, maar in de organisatie. ”Eén persoon kan het verschil maken.”